توسط : فیلم سینمایی «سرزمین فرشته ها» جدیدترین ساخته بابک خواجهپاشا، یکی از آثار قابلتوجه حاضر در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر است؛ فیلمی که با نگاهی انسانی و فراتر از شعار، به سراغ یکی از دردناکترین واقعیتهای معاصر رفته و جهان کودکان فلسطینی را در میانهی جنگ روایت میکند.
بابک خواجهپاشا که پیش از این با فیلمهای تحسینشدهی «در آغوش درخت» و «آبی روشن» جایگاه خود را در سینمای قصهگو و انسانی ایران تثبیت کرده بود، اینبار با «سرزمین فرشتهها» مسیری متفاوت اما ریشهدار در دغدغههای شخصی و اخلاقیاش را دنبال میکند. فیلمی که پس از «در آغوش درخت»، دومین همکاری سینمایی او با سازمان سینمایی سوره به شمار میرود.
در خلاصهی داستان رسمی فیلم آمده است:
«در سرزمین فرشتهها زنی با عشق و مقاومت، معجزهای را رقم میزند…»
این جملهی کوتاه، شمای کلی فیلمی را ترسیم میکند که در دل ویرانی و جنگ، به امید، ایستادگی و رؤیاهای کودکان چشم دوخته است. «سرزمین فرشتهها» پس از فیلم ماندگار «بازمانده» ساختهی زندهیاد سیفالله داد، یکی از معدود آثار سینمای ایران است که به مسئلهی فلسطین میپردازد؛ آن هم نه از زاویهی سیاست، بلکه از منظر زندگی روزمره کودکانی که در دل بحران، همچنان رؤیا دارند.
فیلم، زندگی کودکان غزه را سوژه قرار میدهد؛ کودکانی که در میان صدای انفجار و ناامنی، هنوز به آینده فکر میکنند. همین رویکرد انسانی و تمرکز بر جهان کودکان، باعث شده «سرزمین فرشتهها» بیش از آنکه یک بیانیه باشد، روایتی احساسی و قابل لمس برای مخاطب باشد.
در بخش بازیگری، فیلم ترکیبی چشمگیر از بازیگران بینالمللی و کودک را کنار هم قرار داده است. سُلاف فواخرجی، بازیگر شناختهشده و پرافتخار جهان عرب، نقش محوری فیلم را برعهده دارد و در کنار او بازیگرانی از کشورهای مختلف از جمله علی ذیب، فاطمه المعصومه زریق، اهورا لطفی، محمد اسد و زهرا فاضل حضور دارند. این ترکیب چندملیتی، به فضای واقعی و باورپذیر فیلم کمک شایانی کرده است.
«سرزمین فرشتهها» به نویسندگی و کارگردانی بابک خواجهپاشا و تهیهکنندگی منوچهر محمدی، تهیهکنندهی باسابقه سینمای ایران، ساخته شده و محصول مشترک سازمان سینمایی سوره و مؤسسهی تصویرشهر است. فیلم در قالب یک درام ۱۲۰ دقیقهای، تلاش میکند بدون اغراق، تصویری انسانی از رنج و مقاومت ارائه دهد.
بابک خواجهپاشا دربارهی انگیزه ساخت این فیلم گفته است:
درد فلسطین طی دو سال گذشته دغدغه اصلی من بوده و وقتی این درد، خواب و خوراک را میگیرد، دیگر تماشا کافی نیست؛ باید کاری کرد. سمت حق رفتن سخت است، اما نمیشود فقط ایستاد و نگاه کرد.
«سرزمین فرشتهها» بیش از هر چیز، نمایندهی سینمایی است که تماشاگر را به همدلی دعوت میکند؛ فیلمی که در دل تاریکی، از نور حرف میزند و یادآوری میکند حتی در سختترین شرایط، هنوز میتوان معجزه را باور داشت؛ فیلمی که صدای کودکانی را به گوش میرساند که کمتر دیده شدهاند.
