توسط : سینا مهراد، متولد ۱۲ آذر ۱۳۷۰، یکی از بازیگرانی است که طی یک دهه گذشته توانسته جایگاه خودش را در میان چهرههای نسل جدید تثبیت کند. او از همان دوران کودکی با فضای سینما بیگانه نبود؛ چرا که حضور در خانوادهای هنری و پدری چون سعید سهیلی، باعث شد خیلی زود مقابل دوربین قرار بگیرد. نخستین تجربهاش در چهار سالگی در فیلم «مردی شبیه باران» رقم خورد؛ جایی که همراه با ابوالفضل پورعرب اولین قدم واقعیاش را روی مسیر بازیگری برداشت.
هرچند مدتی بهخاطر درس و مدرسه از فضای سینما فاصله گرفت، اما در ۱۹ سالگی بار دیگر با تئاتر شروع کرد و بهتدریج به مسیر حرفهای خود برگشت. حضور در پشتصحنه و دستیاری کارگردان در آثاری چون «گشت ارشاد»، نگاه او به بازیگری و سینما را پختهتر کرد؛ نگاهی که در سالهای بعد ثمر داد.
از «سایهبان» تا «پدر»؛ جایی که دیده شد
ورود جدی مهراد به تلویزیون، با سریال «سایهبان» برادران محمودی رقم خورد؛ جایی که توجهها به او جلب شد. اما نقطه عطف واقعی کارنامهاش سریال «پدر» بود؛ مجموعهای که او را به چهرهای شناختهشده تبدیل کرد و بازیاش مورد توجه عمومی قرار گرفت.
«آقازاده»؛ عبور از مرز شهرت
سینا مهراد با حضور در سریال پربازدید «آقازاده» نشان داد که میتواند بار نقشهای سختتر و پرچالشتر را به دوش بکشد. شخصیتپردازی پیچیده و ضرباهنگ تند سریال، فرصتی بود تا مهراد طیف تازهای از تواناییهایش را نمایش دهد و مخاطبان نمایش خانگی هم با او بیشتر ارتباط بگیرند.
حضور در «از یادرفته»؛ جذابیت چهرهای محبوب
در تازهترین تجربهاش در شبکه نمایش خانگی، سینا مهراد در سریال «از یادرفته» به کارگردانی برزو نیکنژاد، در نقشی ظاهر شده که بهلحاظ دراماتیک چندان پیچیده و چندلایه نیست؛ اما همین نقش ، بهلطف حضور او جان گرفته است.
مهراد توانسته با اتکا به کاریزما، انرژی و ارتباطی که سالها با مخاطب ساخته، این کاراکتر را باورپذیر و قابلپیگیری کند.
حضور او یکی از مهمترین عواملی است که سریال را برای بخش قابلتوجهی از مخاطبان جذاب کرده و نشان میدهد حتی در نقشهای کمچالشتر نیز میتواند تأثیرگذاری خود را حفظ کند.
دو روز دیرتر تازه ترین اثر روی پرده
در سوی دیگر، در فیلم سینمایی «دو روز دیرتر» مهراد و پردیس احمدیه یکی از جذابترین زوجهای جوان سینما را شکل دادهاند. در نمایشی از عشق و مسئولیت، او در نقش سهیل مردی را ایفا میکند که بین آرزوهای آزاد و مسئولیتهای سنتی در نوسان است. اجرای طبیعی و صمیمی مهراد در کنار همبازیاش باعث شده این رابطهی سینمایی برای مخاطب باورپذیر و تاثیرگذار باشد.
نگاه مهراد به بازیگری، جدی و هدفمند است. او پیش از انتخاب هر نقش، به کیفیت متن توجه میکند و ترجیح میدهد شخصیتهایی را بپذیرد که ابعاد بشری دارند، نه صرفاً کلیشههای ساده.
کارنامهای پربار برای بازیگری که تازه در مسیر اوج است
از «کلاشینکف»، «زار» و «ژن خوک» گرفته تا «شادروان» و سریالهایی چون «پردهنشین» و «پنجره»، کارنامهی مهراد نشان میدهد که او مسیرش را با تمرکز و بدون شتاب طی میکند.
او حالا یکی از چهرههای تثبیتشده نسل جدید است؛ بازیگری که هم پشت صحنه را میشناسد، هم جلوی دوربین را، و در هر نقش تازهای که میپذیرد قدمی رو به جلو برمیدارد.
